Warto wiedzieć

Zachęcamy Państwa do zapoznania się z nową podstawą programową wychowania przedszkolnego – podstawa programowa 2017

Jak pomóc dziecku w adaptacji do przedszkola

Rozpoczęcie nauki w przedszkolu to dla dziecka ogromna zmiana i związane z nią przeżycie. Przygotuj swoją pociechę z wyprzedzeniem na nową sytuację, aby nie była zaskoczeniem czy szokiem.

Dowiedz się, jak wygląda porządek dnia w przedszkolu, do którego idzie Twoje dziecko – kiedy są posiłki, kiedy drzemka, kiedy spacer czy wyjście na plac zabaw. (Zobacz: Ramowy rozkład dnia ). Aby uniknąć nagłej zmiany codziennej rutyny, na kilka tygodni przed planowanym pójściem dziecka do przedszkola wprowadź w domu podobny harmonogram zajęć. Budź też dziecko o godzinie, o której będzie wstawać do przedszkola. Dzięki temu oszczędzisz maluchowi dodatkowego stresu – nie będzie się musiał adaptować do zupełnie odmiennego rytmu dnia.

Powiedz dziecku o zmianach, jakie je czekają. Wytłumacz, co to jest przedszkole, po co dzieci tam chodzą i co się tam robi. Nie opowiadaj jednak zbyt wiele o tym, jak będzie, nie snuj konkretnych wizji. Nie zapewniaj, że będzie wspaniale.

Jeżeli do tej pory dziecko było z Tobą nierozłączne, to moment pójścia do przedszkola może być dla niego ( i dla Ciebie) bardzo trudny. Dlatego ćwicz „rozstania” już wcześniej. Najpierw na krótki czas (np. na godzinę) zostaw pociechę u kogoś z rodziny. Następnie przedłuż nieco ten czas. Potem możesz umówić się na krótką wizytę u kolegi z piaskownicy i zostawić dziecko pod opieką jego rodziców, dając mu przy tym możliwość zabawy z rówieśnikiem. Zawsze jednak żegnaj się z dzieckiem ( a nie znikaj, gdy jest czymś zajęte). Określ, kiedy wrócisz, w sposób jasny dla dziecka, np. gdy skończy oglądać wieczorynkę, a nie za godzinę.

Wspieraj dziecko w jego samodzielności, unikaj wyręczania we wszystkim. Dzięki temu uczy się wykonywać czynności, które pomogą mu w sprawnym funkcjonowaniu w przedszkolu. Bardzo ważna jest nauka czynności samoobsługowych – ubierania się, rozbierania, korzystania z toalety, komunikowania otoczeniu swoich potrzeb.

Odprowadzając dziecko do przedszkola, powinieneś maksymalnie skrócić rytuał pożegnania. Pomóż dziecku się przebrać, odprowadź do jego sali, pożegnaj się i wyjdź. Nie sprawdzaj, jak dziecko sobie radzi, zaglądając przez drzwi. Takie zachowanie jest przejawem Twojego własnego niepokoju. Nie obciążaj nim dziecka.

Jeżeli dziecko płacze, nie pozwól, by to zachwiało Twoją pewność siebie. Jeżeli ulegniesz i w tym momencie zabierzesz pociechę do domu, to przy następnej próbie odprowadzenia do przedszkola będzie jeszcze gorzej. Maluch nauczy się, że za pomocą łez uniknie rozstania.

Nigdy nie stosuj manewru „ucieczki” – nie zostawiaj dziecka, bez pożegnania, licząc na to, że nie zauważy Twojego zniknięcia. Maluch na pewno się zorientuje i może przeżyć taką sytuację jako porzucenie. Zburzysz w ten sposób jego zaufanie i zachwiejesz poczuciem bezpieczeństwa.

Powiedz dziecku, kiedy odbierzesz je z przedszkola, podając punkt w czasie, który będzie dla niego łatwy do określenia (np. gdy skończycie popołudniową drzemkę lub gdy skończycie jeść podwieczorek). Bezwzględnie dotrzymaj tej obietnicy, bo inaczej dziecko przestanie Ci wierzyć.

Na początku dobrze jest skrócić czas pobytu w przedszkolu, by ułatwić dziecku adaptację. Jeżeli to możliwe, przez jakiś czas odbieraj dziecko, np. po obiedzie. Ustal z nim, kiedy czas jego pobytu zostanie przedłużony i w dniu, gdy ma to nastąpić, przypomnij maluchowi, że od teraz będziesz po niego przychodzić np. po podwieczorku.

Jeżeli dziecko płacze przy rozstaniach, np. z mamą, dobrze jest, jeśli inna bliska osoba (tata, ciocia, babcia) będzie przez jakiś czas odprowadzać do przedszkola.

W okresie adaptacji wsparciem dla dziecka może być zabranie do przedszkola jakiegoś przedmiotu, który daje malcowi poczucie bezpieczeństwa (ulubiony pluszak lub rzecz kojarząca się z rodzicem, np. szal mamy).

Wspieraj dziecko w radzeniu sobie z emocjami, które w tym trudnym dla niego okresie mogą być bardzo silne. Pamiętaj, że lęk, niepokój czy żal rozstania są w tej sytuacji czymś naturalnym. Dlatego nie zaprzeczaj tym uczuciom, unikaj stwierdzeń: Tylko nie płacz, przecież przedszkole jest super!, jeżeli widzisz, że jest to nie zgodne z tym co dziecko w tej chwili przeżywa. Powiedz lepiej: Zdaje się, że się boisz, chyba jest ci smutno itp. Jeżeli zaakceptujesz negatywne uczucia dziecka, maluch szybciej się z nimi upora.

Nie porównuj dziecka z rówieśnikami czy starszym rodzeństwem. Nie mów Popatrz, Jasiu nigdy nie płacze w przedszkolu. Każde dziecko może mieć inne tempo adaptacji i w inny sposób reagować emocjonalnie na różne sytuacje, więc porównania nie mają sensu, a są dla malucha krzywdzące.

Odbierając dziecko z przedszkola, nie zasypuj go od razu pytaniami: No i jak było?, Jak ci się podobało, Płakałeś?, Co robiłeś?. Takie pytania mogą niepotrzebnie zestresować malucha. Lepiej będzie, jeżeli zwyczajnie ucieszysz się na jego widok, przytulisz i zaproponujesz coś miłego, co moglibyście wspólnie porobić, a dziecko samo zacznie opowiadać. Pierwszego dnia, odbierając je z przedszkola, możesz podarować mu jakiś drobiazg (jako nagrodę, a nie jako formę przekupstwa, na zasadzie Jeżeli zostaniesz w przedszkolu, to kupię Ci zabawkę).

Zadania dla rodziców na wakacje!!!

Jeżeli dziecko nie miało do tej pory kontaktu z rówieśnikami, trzeba to koniecznie nadrobić!

1. Ustalmy w domu stały rytm dnia.

2. Nie kładźmy dziecko późno spać, najlepiej po dobranocce.

3. Wprowadźmy do jadłospisu domowego urozmaicone potrawy ( jeśli w domu dziecko czegoś nie je to w przedszkolu też nie będzie tego jadło).

4. Skończmy z rozdrabnianiem pokarmów.

5. Nauczmy dziecko samodzielnie jeść, bo inaczej w przedszkolu będzie do nakarmienia 25 dzieci.

6. Pozwólmy dziecku chodzić i biegać. Nie nośmy już „naszego maleństwa” na rękach.

7. Ćwiczmy z dzieckiem samoobsługę.

8. Nauczmy dziecko samodzielnie korzystać z toalety. Zrezygnujmy już z nocnika.

9. Odzwyczajmy je od pampersów.

10. Zacznijmy od zaraz, ale nie mówmy dzieciom, że to z powodu pójścia do przedszkola!

Opracowała: Joanna Myrcha

 

rady

gdy-dziecko-jest-chore

2

Opracowała: Aneta Dąbrowska

 

Poniżej informacje dotyczące profilaktyki zdrowia (wszawicy, pasożytów).

ulotka dotycząca wszawicy

ulotka dotycząca pasożytów

 

 

 

Edukacja matematyczna dzieci w oparciu o metodę prof. Edyty Gruszczyk – Kolczyńskiej

 

Matematyki zaczynamy się uczyć niemal równocześnie z nauką mowy. Przedszkole ma obowiązek wspomagać rozwój intelektualny równocześnie z edukacją matematyczną. Według podstawy programowej wychowania przedszkolnego, dziecko kończące przedszkole rozpoczynające naukę w szkole podstawowej powinno:

  1. Liczyć obiekty i odróżniać błędne liczenie od poprawnego;
  2. Wyznaczać wynik dodawania i odejmowania, pomagając sobie liczeniem na palcach lub na innych zbiorach zastępczych;
  3. Ustalać równoliczność dwóch zbiorów, a także posługiwać się liczebnikami porządkowymi;
  4. Rozróżniać prawą i lewa stronę, określać kierunki i ustalać kierunki położenia obiektów w stosunku do własnej osoby, a także w odniesieniu do innych obiektów;
  5. Wiedzieć , na czym polega pomiar długości i znać proste sposoby mierzenia krokami, stopa za stopą;
  6. Znać stałe następstwo dni i nocy, pór roku, dni tygodnia, miesięcy w roku.

Już na początku szkolnej edukacji matematycznej sporo dzieci napotyka na trudności. Jak pokazują badania prof. Edyty Gruszczyk – Kolczyńskiej w momencie rozpoczynania nauki ponad 20% dzieci nie rozumie w sposób wymagający na zajęciach matematyki. Często niepowodzenia w uczeniu się matematyki tłumaczy się brakiem zdolności matematycznych.  Należy zatem przygotować dziecko na poziomie edukacji przedszkolnej do podjęcia nauki matematyki w szkole. Naukę poprzez zabawę uczynić  przyjazną dziecku, zgodną  z dziecięcym rozumowaniem i uczeniem się – od manipulowania konkretami, poprzez werbalizację i gesty, rysunek i symbole. Zdolności matematyczne pojawiają się u dzieci bardzo wcześnie i są wtopione w ogólne funkcjonowanie umysłu. Jak będzie wyglądać edukacja matematyczna małych dzieci zależy od nad dorosłych – od naszej wiedzy, umiejętności, chęci i mądrości.

Celem edukacji matematycznej propagowanej przez prof. E. Gruszczyk – Kolczyńską jest: wspomaganie rozwoju umysłowego dzieci i dobre przygotowanie ich do podjęcia nauki w szkole. Istotne jest:

• intensywne wspomaganie rozwoju inteligencji operacyjnej dzieci,

• kształtowanie odporności emocjonalnej potrzebnej dzieciom do pokonywania

trudności,

• rozwijania umiejętności matematycznych stosowanych w codziennym życiu.

Prof. Edyta Gruszczyk – Kolczyńska jest współautorką podstawy programowej wychowania przedszkolnego i programu „Dziecięca matematyka”. Zdaniem autorki edukacja matematyczna przedszkolaków musi być wtopiona w działania, zmierzające do rozwoju umysłowego dzieci w ogóle. Procesy intelektualne, od których zależą sukcesy w uczeniu się matematyki, mają, bowiem szeroki zakres: służą dzieciom do klasyfikowania i tworzenia wszelkich pojęć, tworzenia logicznych wypowiedzi, polepszania spostrzegania, przewidywania skutków na bazie dostrzeżonych przyczyn, sprawnego liczenia, nie tylko przy

rozwiązywaniu zadań matematycznych.

Program edukacji matematycznej obejmuje następujące kręgi tematyczne:

1. Orientacja przestrzenna, czyli kształtowanie umiejętności, które pozwolą dziecku dobrze orientować się w przestrzeni i swobodnie rozmawiać o tym, co się wokół niego znajduje. Umiejętności te przydadzą się w szkole na lekcjach matematyki i środowiska społeczno-przyrodniczego.

2. Rytmy traktowane jako sposób rozwijania umiejętności skupiania uwagi na prawidłowościach i korzystania z nich w różnych sytuacjach. Jest to ważne przy nabywaniu umiejętności liczenia oraz dla zrozumienia sensu mierzenia.

3. Kształtowanie umiejętności liczenia, a także dodawania i odejmowania obejmuje proces począwszy od liczenia konkretnych przedmiotów, przez liczenie na palcach aż do rachowania w pamięci.

4. Wspomaganie rozwoju operacyjnego rozumowania. Celem jest tu dobre przygotowanie dziecka do zrozumienia pojęcia liczby naturalnej, które jest przecież kształtowane na lekcjach matematyki w klasie pierwszej.

5. Rozwijanie umiejętności mierzenia długości w zakresie dostępnym sześciolatkom. Będzie to potrzebne w szkole, a także w życiu codziennym.

6. Klasyfikacja, czyli wspomaganie rozwoju czynności umysłowych potrzebnych dzieciom do tworzenia pojęć. Jest to dobre wprowadzanie dzieci do zadań o zbiorach i ich elementach.

7. Układanie i rozwiązywanie zadań arytmetycznych jest dalszym doskonaleniem umiejętności rachunkowych dzieci i stanowi przygotowanie ich do tego, co będą robiły na lekcjach matematyki w szkole.

8. Zapoznanie dzieci z wagą i sensem ważenia. Obejmuje także kształtowanie ważnych czynności umysłowych potrzebnych dzieciom do rozwiązywania zadań.

9. Mierzenie płynów – to ćwiczenia, które pomogą dzieciom zrozumieć, że np. wody jest tyle samo, chociaż po przelaniu wydaje się jej więcej lub mniej. Doświadczenia te ułatwią dziecku zrozumieć sens mierzenia i rozwiązywanie zadań.

10. Intuicje geometryczne, czyli kształtowanie pojęć geometrycznych w umysłach sześciolatków.

11. Konstruowanie gier przez dzieci hartuje odporność emocjonalną i rozwija zdolności do wysiłku umysłowego. Jest to także dalsze ćwiczenie umiejętności rachunkowych dzieci.

12. Zapisywanie czynności matematycznych zgodnie z możliwościami sześciolatków stanowi bezpośrednie przygotowanie dzieci do tego, co będą robiły na lekcjach matematyki w szkole..

W edukacji matematycznej przedszkolaków najważniejsze są osobiste doświadczenia dziecka. Stanowią one budulec, z którego dziecko tworzy pojęcia i umiejętności. Jeżeli doświadczenia są specjalnie dobrane, przyczyniają się także do rozwoju myślenia i hartowania dziecięcej odporności.

 

Opracowała: Magdalena Kieszek

 

Bibliografia:

– czasopismo „Bliżej przedszkola”, Nr 12 grudzień 2015

– E. Gruszczyk – Kolczyńska, E. Zielińska, „Wspomaganie rozwoju umysłowego cztero  i pięciolatków” Edyta Gruszczyk – Kolczyńska, WSiP 2004

– E. Gruszczyk – Kolczyńska, E. Zielińska „Dziecięca matematyka: program dla przedszkoli, klas zerowych i placówek integracyjnych”, WSiP 2002

– E. Gruszczyk – Kolczyńska, E. Zielińska, „Dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się matematyki: przyczyny, diagnoza, zajęcia korekcyjno-wyrównawcze”, WSiP 2014

 

Nabywanie umiejętności matematycznych dziecka 3 i 4 – letniego – objawy dysfunkcji

 

Zdolności matematyczne pojawiają się u dzieci bardzo wcześnie i są wtopione  w ogólne funkcjonowanie umysłu. Dzieci w wieku przedszkolnym poznają świat i rządzące nim prawa w ramach własnych doświadczeń. Rodzice dzieci przedszkolnych mają wiele możliwości, aby dziecko przeliczało, porównywało, segregowało czy uczyło się prawideł rządzących grami. Ten okres w życiu dziecka trzeba jak najbardziej wykorzystać do nauki logicznego myślenia, orientacji w czasie i przestrzeni.  Wszystko to zaprocentuje  w przyszłości lepszym funkcjonowaniem dziecka i rozwijaniem jego kompetencji matematycznych.

Dziecko 3 – letnie:

– wskazuje i nazywa części ciała na sobie i innych oraz na zabawkach,

– rysuje głowonogi,

– zna cechy wyglądu chłopca i dziewczynki,

– wskazuje i nazywa kierunki,

– posługuje się pojęciami: na pod, obok, za przed itp.,

– dostrzega ciągłość powtarzającego się rytmu,

– odtwarza usłyszany rytm przez tupanie, klaskanie,

– potrafi nauczyć się rymowanego wierszyka na pamięć,

– rozumie, co po czym następuje,

– łączy prostą przyczynę ze skutkiem,

– dostrzega odwracalne i nieodwracalne zmiany,

– wie, jakie jest poprawne zachowanie,

– umie ułożyć proste kilkuelementowe puzzle,

– wyodrębnia przedmioty do przeliczania,

– posługuje się pojęciami dużo – mało,

– liczy na palcach,

– dostrzega zmiany podczas dobierania i odejmowania przedmiotów do zbiorów,

– posługuje się pojęciami mniej/więcej, tyle samo,

– klasyfikuje ze względu na podobieństwo, funkcję, przynależność przedmiotów,-

zauważa różnie, co nie pasuje do zbioru.

 

Dziecko 4 – letnie:

– wskazuje i nazywa położenie przedmiotów w stosunku do własnego ciała,

– jest zorientowane w przestrzeni i świadome własnego ciała,

– potrafi zaplanować czynności ,

– wskazuje kierunki lewo/prawo, przód/tył,

– rozumie polecenia: przed, za, z lewej/z prawej strony itd. oraz posługuje się tymi pojęciami,

– rysuje prostą postać na polecenie,

– rysuje postać człowieka w sposób zróżnicowany,

– koncentruje uwagę,

– rozumie następstwo czasu (dzień/noc),

– wie, co należy zrobić, żeby osiągnąć cel,

– rozumie czynności i ich skutki,

– doprowadza do zmian odwracalnych i nie odwracalnych,

– analizuje skutki,

– poszukuje rozwiązań, analizuje własne doświadczenia,

– układa krótkie historyjki obrazkowe,

– przelicza wyodrębnione przedmioty,

– posługuje się liczebnikami,

– szacuje liczbę przedmiotów,

– pokazuje liczbę elementów na palcach,

– dodaje i odejmuje na konkretach,

– ustala wynik dodawania i odejmowania przez przeliczanie,

– posługuje się palcami do przeliczania wyniku dodawania i odejmowania,

– porównuje obiekty, dostrzega różnice i podobieństwo,

– zauważa, co się zmieniło, co nie pasuje,

– grupuje obiekty ze względu na wspólną cechę,

– buduje sensowne wypowiedzi,

– jest świadome stałości elementów w zbiorze,

– porównuje liczbę elementów w zbiorze,

– rozdaje po tyle samo elementów w zbiorze,

– szereguje przedmioty ze względu na wielkości, kolorów, kształtów,

– wie, jakie czynności wykonać, aby osiągnąć cel.

Jak będzie wyglądać edukacja matematyczna małych dzieci zależy od nad dorosłych – od naszej wiedzy, umiejętności, chęci i mądrości.

Istotnym elementem edukacji matematycznej jest odporność na trudne zadania intelektualnie sytuacje, a więc dojrzałość emocjonalna i zdolność podejmowania wysiłku umysłowego. Bardzo ważny jest poziom rozwoju psychoruchowego. Należy zwrócić uwagę na sprawność motoryczną, umiejętność planowania ruchów, naśladowania ich, wykonywania czynności wymagających precyzji manualnej oraz koordynacji wzrokowo  ruchowej. Ważne jest, aby skupiać się nie tylko na wspomaganiu rozwoju umysłowego, ale też  na wszechstronnym oddziaływaniu, kompleksowym wspomaganiu rozwoju.

Istotną rolę spienia też sfera percepcji wzrokowej i słuchowej. Problemy  ze spostrzeganiem, umiejętności słuchania, utrzymywania uwagi niekorzystnie wpływają na edukację matematyczną. Bardzo ważne zatem, aby odnaleźć przyczynę pojawiających się dysfunkcji z zakresu umiejętności matematycznych.

Przykłady objawów dysfunkcji:

– słaba koncentracja uwagi,

– trudności w zapamiętywaniu,

– brak rozumienia prostych poleceń,

– osłabiona koordynacja wzrokowo – ruchowa (np. trudności w rysowaniu, budowaniu z klocków, przewlekaniu,

– słaba orientacja w przestrzeni,

– trudności w orientacji w schemacie własnego ciała,

– problemy w rozumieniu związku przyczyna – skutek,

– trudności związane z analizą i syntezą percepcji wzrokowej i słuchowej,

– błędne liczenie (np. bez wskazywania, omijanie elementów, nieodnoszenie ostatecznego wyniku do faktycznej liczby elementów).

 

Opracowanie: Magdalena Kieszek

 

Źródło: Terapia pedagogiczna w przedszkolu z elementami integracji sensorycznej Wyd. RAABE

 

Zapraszamy Państwa do zapoznania się z artykułami dotyczącymi rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym:

ETAPY ROZWOJU MOWY DZIECKA

Rozwój ruchowy dziecka w wieku przedszkolnym

Ryzyko dysleksji rozwojowej

 

Pliki do pobrania:

 

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO DLA PRZEDSZKOLI

 

 

O Metodzie Dobrego Startu

mds

Metoda Dobrego Startu (MDS) Marty Bogdanowicz 

Metoda Dobrego Startu (MDS) została opracowana przez Martę Bogdanowicz w czasie bezpośredniej pracy z dziećmi w przedszkolach, szkole, poradni zdrowia psychicznego, ośrodkach dla dzieci z niepełnosprawnością intelektualną i autyzmem. Autorka rozpoczęła pracę nad MDS w latach 1967/8. Inspiracją stała się ustna informacja prof. Hanny Jaklewicz o zajęciach z dziećmi, jakie widziała w jednym z ośrodków neuropsychiatrii dziecięcej w Paryżu, prowadzonych według francuskiej metody Bon Départ autorstwa T. Bugnet Van der Voort. Metoda została ukształtowana w ciągu 10 lat prowadzenia całorocznych zajęć z dziećmi w oparciu o wspomnianą inspirację oraz założenia teoretyczne i praktykę pedagogiki przedszkolnej, specjalnej i nauczania początkowego, w oparciu na koncepcjach autorów takich jak: J. A Komeński, O. Decroly, M. Montessori, J. Ayres, E.Jaques -Dalcroze. Całość doświadczeń stworzyła podstawy do opublikowania  w 1985 roku pierwszego podręcznika. Pierwszy program zajęć dla  dzieci w wieku przedszkolnym i niepełnosprawnych intelektualnie autorka opublikowała wraz z Danutą Szlagowską (autorką piosenek) w roku 1996. Metoda Dobrego Startu nieustannie się rozwija dzięki pracy z dziećmi o określonych potrzebach rozwojowych i specjalnych potrzebach edukacyjnych. Przy współpracy Małgorzaty Barańskiej i Ewy Jakackiej, także Małgorzaty Szewczyk, powstały nowe programy, które uwzględniają te zróżnicowane potrzeby, powstają także pomysły kolejnych.

Założenia Metody Dobrego Startu

Głównym założeniem MDS jest wspomaganie rozwoju psychomotorycznego dziecka poprzez odpowiednio zorganizowaną zabawę i aktywne wielozmysłowe uczenie symboli graficznych: łatwych wzorów, wzorów literopodobnych, liter i znaków matematycznych. Realizacja tego założenia odbywa się poprzez rozwijanie funkcji, które biorą udział w uczeniu się czytania i pisania (poznawczych: wzrokowo-przestrzennych, słuchowo-językowych i ruchowych) oraz ich współdziałania (integracji percepcyjno-motorycznej). Inne cele to kształtowanie lateralizacji, świadomości schematu ciała (jego części oraz lewej i prawej strony) i przestrzeni. MDS reprezentuje zatem polisensoryczne, aktywne podejście do pracy z dziećmi. Występują w niej trzy elementy:

element motoryczny to ćwiczenia ruchowe, ruchowo-słuchowe, a także ruchowo-słuchowo-wzrokowe czyli ruchy zharmonizowane z rytmem piosenki, wykonywane podczas reprodukowania znaków graficznych;

– element słuchowy to piosenki, wierszyki, zdania, wyrazy;

– element wzrokowy to znaki graficzne (łatwe wzory, wzory literopodobne, litery i znaki matematyczne).

 

Zastosowanie Metody Dobrego Startu

MDS przeznaczona jest dla dzieci od 2 do 10 lat. Ma zastosowanie w profilaktyce niepowodzeń szkolnych, diagnozowaniu ich przyczyn, korekcji zaburzeń i w edukacji. Metoda służy przygotowaniu dzieci w wieku przedszkolnym do nauki czytania i pisania. Służy także uczeniu liter i cyfr w pierwszej klasie. Dotyczy to zarówno dzieci o prawidłowym rozwoju, jak i dzieci z różnymi rodzajami niepełnosprawności.

 

W okresie 40 lat rozwoju Metody Dobrego Startu powstały trzy jej warianty:

I. Łatwe wzory i piosenki lub wierszyki

Służą one do wspomagania rozwoju, profilaktyki niepowodzeń szkolnych i edukacji. Są przeznaczone dla:

– dzieci najmłodszych (od 2 roku życia), rozwijających się prawidłowo,

– dzieci starszych, których rozwój przebiega z opóźnieniem lub nieharmonijnie.

II. Wzory literopodobne i piosenki lub wierszyki

Służą do wspomagania rozwoju, profilaktyki niepowodzeń szkolnych i edukacji. Są przeznaczone dla:

– starszych przedszkolaków przygotowujących się do nauki czytania i pisania,

– dzieci z ryzykiem dysleksji lub mało sprawnych ruchowo (z dyspraksją),

– starszych dzieci, których rozwój jest opóźniony.

III. Litery, znaki matematyczne i piosenki lub wierszyki

Służą do uczenia liter, znaków matematycznych oraz do terapii w przypadku niepowodzeń szkolnych. Przeznaczone są dla:

– uczniów klasy pierwszej,

– uczniów z trudnościami w nauce czytania i pisania (w tym uczniów z ryzykiem dysleksji),

– uczniów starszych z dysleksją rozwojową.

Do każdego wariantu MDS stworzono programy do pracy z dziećmi (osobne publikacje). Ich współautorkami są Marta Bogdanowicz, Małgorzata Barańska i Ewa Jakacka. W przygotowaniu są kolejne programy, między innymi „Metoda Dobrego Startu w nauczaniu języka angielskiego” (Marta Bogdanowicz, Marta Łockiewicz, Katarzyna Bogdanowicz).

 

Struktura zajęć Metody Dobrego Startu

Zajęcia prowadzone Metodą Dobrego Startu mają stałą strukturę. Wyróżnia się:

– zajęcia wprowadzające,

– zajęcia właściwe (ćwiczenia ruchowe, ruchowo-słuchowe i ruchowo-słuchowo-wzrokowe),

– zajęcia końcowe.

Dokładny opis przebiegu zajęć znajduje się w publikacjach dotyczących MDS.

 

Skuteczność Metody Dobrego Startu

Efektywność metody potwierdziły badania (Bogdanowicz 1985, 1999). Oceny postępów rozwoju dziecka i jego umiejętności można dokonać za pomocą Skali Oceny Skuteczności Metody Dobrego Startu (Bogdanowicz 2006) oraz Skali Ryzyka Dysleksji (Bogdanowicz 2002).

Źródło: http://www.martabogdanowicz.pl/index.php/metoda-dobrego-startu

Opracowała: Aneta Dąbrowska

 

 

prawa 1

 „KIEDY ŚMIEJE SIĘ DZIECKO,

 

ŚMIEJE SIĘ CAŁY ŚWIAT”

                                                                 Janusz Korczak

Prawa dziecka

prawa 2

Prawa cywilne:

·         Prawo do życia i rozwoju;

·         Prawo do tożsamości (imię, nazwisko, obywatelstwo, wiedza o własnym pochodzeniu);

·         Prawo do wolności, godności, szacunku, nietykalności osobistej;

·         Prawo do swobody myśli, sumienia i wyznania;

·         Prawo do wyrażania własnych poglądów i występowania w sprawach dziecka dotyczących, w postępowaniu administracyjnym i sądowym;

·         Prawo do wychowania w rodzinie i kontaktów z rodzicami w przypadku rozłączenia z nimi;

·         Prawo do wolności od przemocy fizycznej lub psychicznej;

·         Prawo do nierekrutowania do wojska poniżej 15 roku życia;

prawa 3

Prawa socjalne:

Prawo do odpowiedniego standardu życia;

Prawo do ochrony zdrowia;

Prawo do zabezpieczenia socjalnego;

Prawo do wypoczynku i wolnego czasu.

prawa 4

 

Prawa kulturalne:

Prawo do nauki (bezpłatnej i obowiązkowej w zakresie szkoły podstawowej);

Prawo do korzystania z dóbr kultury;

Prawo do informacji;

Prawo do znajomości swoich praw.

prawa 5

Prawa polityczne:

·         Prawo do stowarzyszania się i zgromadzeń w celach pokojowych.

 

Źródło: wikipedia.org/wiki/konwencja_o_prawach_dziecka

Nasze przedszkole bierze udział w akcji zimowego

dokarmiania ptaków – „Zostań przyjacielem ptaków”

zorganizowaną przez Tygodnik Siedlecki.

 

Dokarmianie ptaków ma na celu ułatwienie ptakom przetrwanie zimy, gdy warunki ich życia znacznie sie pogarszają z powodu braku pokarmu, krótkich dni, opadów śniegu, zawiei i zamieci oraz mrozu.

Dzięki dokarmianiu ptaków, osiadłe ptaszki mają szansę przetrwać do wiosny. Dokarmianie pomoże również zwabić skrzydlatych gości, bojących się zbliżyć do ludzi w innych porach roku i zachęcić do pozostania w pobliżu stołówek na dłużej.

 

 

 Aby dokarmianie było skuteczne musimy przestrzegać następujących zasad:

 

  • dokarmianie rozpoczynamy dopiero wówczas gdy nastaje chłód lub spadnie śnieg. Zbyt wczesne rozpoczęcie wykładania pokarmu powoduje, że niektóre ptaki nie odlatują we właściwe im cieplejsze rejony i cierpią potem w czasie zimy.
  • raz rozpoczętego dokarmiania nie wolno przerywać– ptaki dokarmiane, są mniej samodzielne od tych, które nie liczą na pomoc ludzi. Dlatego też lepiej jest w ogóle nie dokarmiać, niż robić to od czasu do czasu;
  • dokarmianie można zakończyć dopiero wiosną – przedwiośnie jest najgorszym okresem, ponieważ zasoby pokarmowe kończą się, a także kończy się zapas tłuszczu w tkankach;
  • podstawę zimowej karmy powinny stanowić składniki takie jak: tłuszcz zwierzęcy, nasiona oleiste, nasiona zbóż, owoce dziko rosnące;
  • karma powinna być stale i w nadmiarze wykładana w karmniku;
  • dokarmiając ptaki nie wolno wykładać solonych produktów, zwłaszcza solonej słoniny i mięsa, gdyż skazalibyśmy ptaki na męczarnię i śmierć;
  • pieczywo używajmy jedynie jako dodatek, a nie karmę główną – pieczywo kwaśnieje w przewodzie pokarmowym ptaków, powodując choroby.

·         można zakupić gotową karmę w sklepach z żywnością dla zwierząt, w sklepach ogrodniczych czy supermarketach.